Jacov Snir - persoonlijk verslag uit Sderot

30 mei 2007, een dag in Sderot, een reis naar een ander land… 
 

08:00: Ik vertrek naar de stad Sderot in het gebied Sha’ar Hanegev. Rechts van mij in de auto zit Anna Marie, voorzitter van de Christelijke supporters voor Israel uit Noorwegen. “Als er Kassams vallen, is mijn plaats bij jullie”, zegt Anna Marie en “Als ik bij jullie ben wordt mijn hart groot, mijn ziel stijgt, ik kwam om jullie aan te moedigen maar ik wordt zelf aangemoedigd!”. Achterin de auto zit Martin, een jonge, lange Nederlander, zoon van de oprichters van Christenen voor Israel in Nederland. Martin is al twee maanden vrijwilliger op het kantoor van Keren Hayesod op verschillende afdelingen. Vandaag is hij mijn persoonlijke verslaggever, gewapend met schrijfblok, fototoestel en een paar alerte ogen. In de auto zitten ook twee Noorse medewerkers van de Noorse televisie die opnames gaan maken. Zij zullen de media in Europa laten zien wat hun eigen media al tijden niet laat zien …

09:25: We komen aan in Sderot. Grote stilte treedt ons tegemoet, gezegende stilte? Misschien. De stad met 24.000 inwoners heeft al 500 Kassam raketten op haar dak gekregen de laatste jaren, en nog eens 3000 raketten vielen in de buurt van de stad. Vlakbij de sporthal die KH Italie heeft gebouwd wacht Avi Suleimani ons op. Avi is de Florence Nightingale van de cultuur en de jeugd in Sderot. Hij is verantwoordelijk voor alle non-formele opvoeding in de stad en voor nog veel meer in deze complexe realiteit, waar de stad in terecht is gekomen. Zijn ouders kwamen hier vanuit Marokko in 1951, en begonnen in een tent. Zij woonden vervolgens in een hut en bouwden toen hun eigen huis. Zij gaan hier niet weg. 
 

Avi stapt in de auto en geeft instructies: “Alle ramen open doen zodat jullie het alarm met de code naam “rode kleur” kunnen horen. Zodra jullie het alarm horen hebben jullie 15 seconden om een schuilplaats te zoeken!”. Ik herinner me dat vorige week 15 seconden niet genoeg waren voor Oshri Oz, een computerdeskundige, vader van een 3-jarig meisje, die uit Tel Aviv kwam naar Sderot om klanten te helpen. Een Kassam raket die net naast zijn auto viel doodde hem onmiddellijk. 
 

Avi neemt ons mee door de stad, we zien vele beschadigde gebouwen, veel reddingswagens op alert, soldaten zijn overal aanwezig om te helpen waar en zodra het nodig is. De gezichten van mensen staan serieus. Veel kleine ondernemers zijn de wanhoop nabij. De helft van de inwoners van Sderot zijn nieuwe immigranten. 
 

09:45:  We stoppen bij het nieuwe “Bnei Akiwa” gebouw op naam van Ella Abukasis. In januari 2005 wandelde Ella, een jong meisje van 17, naar huis van Bnei Akiwa (een zionistische religieuze jeugdbeweging). Aan haar hand liep haar broertje, Tamir, 9 jaar oud. Plotseling hoorden ze de alarm code “rode kleur”. Ella pakte haar broertje, ging op hem liggen en beschermde hem zo tegen de rondvliegende stukken van de Kassam raket die vlak naast hen neerkwam. Dagenlang vocht Ella voor haar leven, maar zonder succes. Haar broertje, hoewel zwaargewond, herstelde snel. In het clubhuis van Bnei Akiwa verwelkomt ons Ella’s vader, Jonathan. Vol trots (en terecht) leidt hij ons door de kamers van het gebouw totdat hij bij de kamer ter nagedachtenis van Ella arriveert. Met tranen in de ogen vertelt Jonathan: “Toen we aan haar bed in het ziekenhuis zaten wisten we dat het einde nabij was. Plotseling ging de telefoon en het was minister-president Arik Sharon. Arik vroeg hoe het met ons ging en sterkte ons en vroeg hoe hij kon helpen. Ik zei hem: het lichaam van Ella is verwoest door moordenaars maar haar ziel zal niemand krijgen. Ella liet ons veel na: haar toewijding, het geven aan medeburgers, de broederlijke liefde voor haar vrienden van de jeugdbeweging, alstublieft, minister-president, bouw een mooi gebouw voor de jeugdbeweging en zo zal Ella,  mijn dierbare dochter, herdacht worden en haar ziel zal voortleven in ons”. Twee jaar later kijk ik naar de grote foto van Ella bij de entree van het prachtige gebouw, en een traan rolt over mijn wang naar beneden. 
 

10:15: We gaan het politiestation van Sderot binnen. Op de binnenplaats ligt een enorme hoeveelheid stukken van Kassam raketten die Sderot zijn binnengevallen. Het is een berg ijzer met maar 1 doel: doden, verwoesten, vernietigen. Er komt geen einde aan deze ijzeren dialoog met de Hamas. Even verbeeld ik mij een andere realiteit, bijna een hallucinatie: Sderot heeft vele getalenteerde musici en zangers voortgebracht. Vannacht op het strand van de Gazastrook wordt een concert gehouden en 100.000 enthousiaste Gazanen juichen zanger Kobi Oz en vrienden toe… 
 

10:30: We komen aan bij het culturele centrum van Sderot. In november 2006 openden wij dit culturele centrum in de aanwezigheid van de missiedeelnemers van de CIA uit Nederland. De CIA heeft een aanzienlijk bedrag gegeven om dit centrum te bouwen. Hier is ook het kantoor van Avi. Er worden hier heel veel culturele activiteiten georganiseerd. Er wordt tegelijkertijd ook een modern auditorium gebouwd met 300 stoelen. Het centrum is zeer schoon met uitzondering van 1 zaal: een week geleden kwam er een Kassam raket precies op het dak neer van de dansstudio. Tot ons grote geluk was het 06:30 uur ’s ochtends. De studio is ingestort, de tientallen jonge dansers zullen een andere vloer moeten zoeken de komende weken. De wat oudere salsa dansers gaan in een tijdelijke zaal dansen en de volksdansers vinden ook wel een andere plek – de boodschap is duidelijk: ondanks de Kassam raketten stopt Sderot niet met dansen!
 

11:30: We komen aan bij het regionale kantoor van Sha’ar Hanegev. De CIA heeft al heel lang goede contacten met deze raad van Sderot en Sha’ar Hanegev. Alon Shuster, het hoofd van de raad, ontvangt ons voor een gesprek. Ik heb al vele malen Sha’ar Hanegev bezocht, maar toch is deze keer anders. Alon is serieuzer dan altijd, introvert – hij wordt geconfronteerd met steeds meer moeilijkheden voor de burgers rondom de Gazastrook. Forse problemen met de beveiliging en bescherming van scholen en huizen. Een moeilijke economische realiteit waarbij het uiterst moeilijk is investeerders aan te trekken en projecten te ontwikkelen. De centrale vraag is: tot wanneer? Wanneer zien we het einde? Zoals het echte zionisten betaamt ligt het antwoord in actie: ondanks de 3500 Kassam raketten groeit het aantal inwoners van Sha’ar Hanegev sinds 2002. Nieuwe buurten zijn bijna in alle dorpjes gebouwd en er is geen stukje grond meer te koop! In moshav Yachini dat tegen Sderot aan ligt, wonen de tientallen jongeren van het project “Ayalim” van de Jewish Agency en van KH. Deze jongeren zijn pioniers zoals de pioniers die 60 en 70 jaar geleden de dorpen in de Negev hebben gebouwd. Zij bouwen met eigen handen hun huizen, studeren aan de hogescholen in de buurt en verzorgen educatieve programma’s voor kansarme kinderen in de nabije dorpen. Als deze informatie door het marmer op het graf van David Ben-Gurion (wat hier niet ver vandaan ligt, in Sde Boker) door zou kunnen sijpelen weet ik zeker dat hij tevreden zou glimlachen en de jongeren van Ayalim zou salueren! 

Alon Shuster is ook de voorzitter van het Sapir College dat naast Sderot ligt. Dit college was een wild visioen van de leiders van deze regio die tot werkelijkheid is gekomen en nu is het een academisch instituut voor duizenden studenten. Hijskranen bouwen op de gebouwen nog een verdieping en nog een zaal, tractors maken de grond glad voor nieuwe gebouwen,  nieuw gras wordt gezaaid, palmbomen waaien in de wind in het hart van de droge Negev woestijn – maar boven dit alles hangt de paraplu van de Kassam raketten: wie komt hier terug om te studeren op 1 september 2007??
 

11:45: Plotseling gaat de deur van het kantoor van Alon Shuster open, de secretaresse zegt geschrokken: “Wat, hebben jullie het alarm niet gehoord?” Die hadden we inderdaad niet gehoord. Een moment hiervoor raakte een Kassam raket een huis in het noordelijke deel van Sderot. Het leven van Eduard Mirzeib, in wiens huis de raket viel, was in 1 seconde veranderd. Wij komen nog bij hem terug. 
 

12:15: We komen aan bij de regionale school van Sha’ar Hanegev op de campus van het Sapir College. Het luxueuze educatieve systeem staat voor de meest moeilijke test die ze ooit heeft moeten doorstaan. Vanwege het gebrek aan bescherming in de klassen zijn de scholieren naar andere plaatsen overgebracht. We bezochten een klas waar twee weken terug een Kassam was gevallen, een paar seconden nadat de laatste leerling de klas had verlaten. De lerares die de deur achter haar sloot raakte gewond door door de lucht vliegende brokstukken.
 

In Sha’ar Hanegev geeft men les in vrede, bevordert men het leven naast elkaar van verschillende volkeren, er zijn gezamenlijke activiteiten voor Joden, Arabieren en Bedoeïenen. In Sha’ar Hanegev ligt de veiligheid van de schoolkinderen nu in de handen van terroristenleiders in Gaza… Ohad, een 17 jarige scholier vertelt ons: “Ik woon in een moshav verder af van de Kassam raketten en kom per bus naar school. De tocht met de bus is iedere dag voor mij een Russische roulette, het probleem is dat bij deze roulette er geen winnaars zijn!” Zijn moeder belt hem iedere 2 uur om te kijken of hij in orde is.
 

12:30: Blok 520, de Neve Eshkol buurt in Sderot. We lopen naar het huis dat nog geen uur geleden geraakt is door een Kassam raket. Op de 4de verdieping zit Eduard Mirzeib, huilend en lachend. Hij huilt om zijn verwoeste huis, hij lacht omdat zijn vrouw en 3 kinderen ’s ochtends vroeg hun oma bezochten in Ramle. Niemand is gewond geraakt, maar 2 flats zijn totaal verwoest. De vloeren zijn bezaaid met stukken glas, stukken kast en keuken liggen door de hele flat. De Noorse tv mannen interviewen Eduard: Haat hij de Hamas in Gaza? Hij antwoordt van niet. Moet de Noorse regering doorgaan met het sturen van geld naar de Palestijnse regering? Nee, zegt Eduard, ze kunnen beter eten en medicijnen sturen want het geld komt toch niet aan bij wie het nodig heeft. Ondanks de opwinding over zijn verwoestte huis geeft hij, naar mijn mening, logische antwoorden. We gaan twee verdiepingen naar beneden. In flat nr. 6 vinden we twee baby’s van 10 maanden. Door de klap zijn alle ramen gesprongen maar de baby’s zijn gelukkig ongedeerd.
 

Bij de ingang van het gebouw komen de mensen samen, in hun ogen zie je de woede, tot wanneer zijn zij het doelwit van de Kassam raketten? 
  

13:00: We keren terug naar Jeruzalem. Vele stiltes onderweg. Avi Suleimani belt op, hij heeft een lijst met dringende noodzakelijkheden. Vijf Kassam raketten zijn vandaag in de buurt van Sderot gevallen, gelukkig zijn er geen gewonden. De foto van Ella Abukasis komt op in mijn hoofd: kunnen wij onze eigen oorlog rechtvaardigen op de manier waarop wij Sderot en haar burgers beschermen? De dagen zullen het zeggen.
 

Jacov Snir