 |  | 
Kassam raket raakt Sha'ar Hanegev | 1 augustus 2010
In Sha'ar Hanegev is op zondagavond 1 augustus een Kassam raket, afgeschoten vanuit Gaza, neergekomen op het Hydrotherapie Centrum. Het centrum bevindt zich op eenschoolcampus bij Sapir College en is gebouwd met behulp van fondsen uit Nederland. Lees meer >> Op het moment van de explosie was er gelukkig niemand aanwezig, maar de schade is groot. Drie therapieruimten en diverse gym-apparaten zijn totaal verwoest. Burgemeester Alon Schuster heeft zijn bewondering uitgesproken voor de patiënten en bezoekers van het centrum die vanochtend vroeg ondanks de schrik toch naar het centrum kwamen voor hun dagelijkse activiteiten. Volgens hem blijft men alleen op deze manier hoopvol en positief. |
| |  |
Keren Hayesod 90 jaar! | Viering in Israel
De afgelopen week vond in Jeruzalem de wereldwijde Keren Hayesod ''June Conference'' plaats. De conferentie stond dit jaar in het teken van het 90-jarig bestaan van Keren Hayesod, partner van de Collectieve Israel Actie. Lees meer >> Er was een geweldig programma samengesteld om deze mijlpaal te vieren. De opening werd muzikaal opgeluisterd door het Israelisch Philharmonisch Orkest, dat een prachtig concert gaf tegen de achtergrond van de Kotel. Voor een filmpje van deze unieke gebeurtenis, klik hier. Ook werd tijdens een bijzondere ceremonie de prestigieuze Yakir award uitgereikt door Minister Ehud Barak aan onder meer Christenen voor Israel, de Nederlandse organisatie die de afgelopen jaren de aliyah en opvang van meer dan 100.000 Joden uit o.a. Ethiopië en de voormalige Soviet Unie hielp te financieren. Voor een filmpje van deze ceremonie, klik hier.
Voor een uitgebreid verslag van alle gebeurtenissen gedurende de viering van het 90-jarig bestaan van Keren Hayesod, klik hier.
|
| | |  |
Opening speeltuin Levi Lassen-Keren Hayesod | Yafo, Tel Aviv
Op 11 mei j.l. is de 21e Keren Hayesod speeltuin in het kader van 60 jaar Israel geopend. De speeltuin in Yafo is tot stand gekomen door een samenwerking tussen de Collectieve Israel Actie en de stichting Levi Lassen. Lees meer >> Albert Milhado, bestuurder van de Collectieve Israel Actie bedankte het aanwezige stichtingsbestuur van Levi Lassen evenals de gemeente Tel Aviv-Yafo, die dit mede mogelijk heeft gemaakt. Om een uitgebreid verslag te lezen, klik hier.
Wilt u een filmpje van de opening zien, klik dan hier.
Begin oktober zal de Collectieve Israel Actie in Yafo het eerste Nederlandse Cruyff Court in Israel openen. Het sportveld wordt daar gebouwd om de leefbaarheid in dit stadsdeel met een gemengde Joodse- en Arabische bevolking te bevorderen.
|
| |  |
Jom Ha'atsmaoet 2010 | De foto's van het Jom Ha'atsmaoetfeest in de RAI staan nu online. Bekijk hier alle foto's! (gemaakt door Sharon Goldstoff) Lees meer >>
Het Jom Ha'atsmaoetfeest op 19 april j.l. was zeer succesvol! Dank aan de meer dan 500 bezoekers die samen een bedrag van ruim €45.000 doneerden aan het project Youth Futures, ter gelegenheid van de 62ste verjaardag van Israel.
Tijdens deze avond werd er een loterij met geweldige prijzen gehouden. Twee prijzen zijn nog niet opgehaald; de 32 inch LCD tv is gevallen op lotnummer 320 en de xbox op lotnummer 862. Heeft u een van deze loten? Stuur dan een mailtje naar info@israelactie.nl of bel 020-6423790 en u kunt uw prijs in ontvangst nemen!
Lees hier de toespraak van Maxime Verhagen.
Toespraak van de minister van buitenlandse zaken Maxime Verhagen bij viering 62 jaar Israël, georganiseerd door Collectieve Israël Actie, Amsterdam, RAI, 19 april 2010
Een hele goede avond dames en heren,
En hartelijk dank, Ruben Troostwijk, voor de warme woorden aan mijn adres. Ik wil de Stichting Collectieve Israël Actie van harte bedanken voor de uitnodiging hier vanavond te spreken. Ik vind het fantastisch om met u de 62e verjaardag van Israël te vieren. Want dat het een feest is, dat gevierd moet worden, dat staat voor mij vast. De staat Israël werd gebouwd op een droom: een droom die al vóór de verschrikkingen van de Shoah vorm aannam, maar die pas na de Tweede Wereldoorlog echt gerealiseerd kon worden. Het is een droom die Joden op de been heeft gehouden in hun meest wanhopige momenten; een droom die het Joodse volk nòg steviger omarmde toen de dageraad eindelijk aanbrak. Toen David Ben-Gurion Israël’s onafhankelijkheid uitriep, op 14 mei 1948, was het niet zomaar een staat die in het leven werd geroepen: het was een Joodse staat, en zij was de verwezenlijking van de lang gekoesterde hoop op de thuiskomst van een heel volk. Ik voel mij verbonden met dat volk en met de staat Israël, juist ook vanwege die ontstaansgeschiedenis. Israël is een droom die nu geleefd mag worden.
Ik wil dat hier nog maar eens hardop gezegd hebben. Zeker omdat het bestaansrecht van Israël nog steeds niet door iedereen wordt erkend. Sterker nog, dat bestaansrecht wordt zelfs openlijk ontkend. De president van Iran, die geen gelegenheid onbenut laat om te zeggen dat er geen plaats is voor Israël, dat Israël van de kaart moet worden geveegd. Je zou willen dat je dat terzijde kon schuiven als verwerpelijke ideeën van iemand die er niet toe doet. Maar het gaat hier om de president van een land dat bezig is zijn nucleaire ambities uit te bouwen. Een land dat terroristische groeperingen steunt. Een land dat zijn eigen burgers het recht op vrije meningsuiting en godsdienstvrijheid ontneemt, en hard ingrijpt wanneer die burgers de straat op gaan en opkomen voor hun rechten. Dit Iraanse regime is een gevaar voor Israël. Het is een gevaar voor Israël’s buurlanden. Het is een gevaar voor de hele wereld. Het is ook een gevaar voor zijn eigen inwoners, wier mensenrechten op grove wijze worden geschonden. Ik vind dan ook dat Iran, zo lang het de mensenrechten op dergelijke grove wijze schendt, geen plek in de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties verdient.De internationale gemeenschap moet Iran blijven aanzetten tot het nakomen van zijn verplichtingen. De weg van de dialoog is open, maar om Iran zover te brengen, moeten we ook de druk opvoeren door middel van sancties – liefst via de VN Veiligheidsraad, maar als er geen straffe sancties komen vanuit de Veiligheidsraad, dan als Europese Unie en Verenigde Staten alléén. Tegelijkertijd moeten we de hervormingsgezinde, democratische krachten in de Iraanse samenleving steunen. Dat doet Nederland ook, daar werk ik aan. We mogen er nooit van uit gaan dat het allemaal wel mee zal vallen met die kernwapens, en dat het allemaal maar populistische praat is, wat Ahmedijenad te berde brengt over Israël. In de straten van Teheran hebben we gezien waartoe dit regime in staat is.
Maar ook dichterbij huis gebeuren dingen die mij grote zorgen baren. Ook in ons eigen land. Vorige maand stelde het Meldpunt Discriminatie Internet in zijn jaarverslag over 2009 dat de helft van alle gevallen van internetdiscriminatie, antisemitisch van aard is. Waar andere categorieën meldingen gekrompen waren ten opzichte van voorgaande jaren, stegen de antisemitische uitingen op internet juist. En, zo stelde het Meldpunt, “het antisemitisme lijkt zich te verbreden. Veel vaker dan voorheen worden antisemitische uitingen aangetroffen op mainstream interactieve websites.” Ik weet er alles van, want als ik zelf wel eens blog, of een opiniestuk op het internet plaats, dan schrik je van het soort reacties dat daarop binnenkomt. Sowieso is het algemene taalgebruik al van een bedroevend laag niveau, maar de anti-joodse geluiden die je soms terugleest gaan beduidend verder dan het uitoefenen van gezonde kritiek, hetgeen ieder natuurlijk vrij staat. Ik schroom zelf ook niet om kritiek te uiten op Israël, als daartoe aanleiding is. De voortzetting van het nederzettingenbeleid is zo’n heikel punt, dat ik keer op keer aan de kaak stel bij de Israëlische autoriteiten. Ik zal nooit zeggen dat Israël van alle kritiek ontheven is, en het gaat mij er helemaal niet om critici van Israël de mond te snoeren. Maar ik heb wel groot bezwaar tegen het automatisme waarmee die kritiek vaak wordt geleverd: in de Verenigde Naties, maar ook, steeds meer, in de Nederlandse politiek. Alsof alles wat Israël doet of zegt per definitie in een kwaad daglicht wordt gesteld. Alsof Israël geen legitieme zorgen zou hebben over zijn veiligheid. Alsof Israël niet nog steeds wordt bedreigd. En dan komen dit soort reacties op het internet er nog eens bovenop. Die hebben niets meer te maken met gerechtvaardigde kritiek. In deze reacties sluipt een bepaalde toonzetting die echt ongepast is en waar ik niet zomaar mijn schouders over kan ophalen. Ik vind het ernstig.
Het Europees Agentschap voor de Grondrechten rapporteert dat het afgelopen jaar overal in Europa racisme en antisemitisme zijn toegenomen. In Hongarije trok de extreemrechtse Jobbik partij bij de afgelopen verkiezingen 16,7% van de stemmen. Een partij die zich openlijk tegen joden en Roma en Sinti richt spreekt kennelijk zo tot de verbeelding van het Hongaarse volk, dat het nu de derde grootste partij van het land is. Buitengewoon zorgwekkend, net zozeer als alle uitspraken die tegen één bepaalde bevolkingsgroep zijn gericht. Ook in Nederland hebben we tot mijn grote spijt en ongenoegen partijen die zich daaraan schuldig maken! Nietszeggende generalisaties zetten alleen maar aan tot haat en onrust in een samenleving, in Nederland net zo goed als in Hongarije of waar dan ook.
We zouden daar ook in ons onderwijs meer bij stil moeten staan. Mensenrechteneducatie mag geen ondergeschoven kindje zijn in deze tijden. Kinderen moet niet alleen de feiten van de geschiedenis worden bijgebracht, zij moeten ook leren wat de intrinsieke waarde is van een mens, van ieder mens, wat mensenrechten zijn en waarom deze fundamenteel zijn en voor iedereen gelden – en niet alleen voor de groep waar ze zelf toevallig toe behoren. Als kinderen dat begrijpen, dat zijzelf, vrouwen, mannen, homo’s, joden, moslims, christenen en ongelovigen, wie dan ook, allemaal gelijkwaardig zijn, dan ontwikkelen ze ook een beter gevoel voor de geschiedenis, daar ben ik van overtuigd. Dan blijft het niet alleen bij koude feiten, maar dan zullen ze ook hun hart laten spreken, en begrijpen waarom we discriminatie en schendingen van mensenrechten nooit over onze kant mogen laten gaan. Dan werk je samen aan een ander klimaat. Een klimaat waarin voor een afzwakking of een ontkenning van de Holocaust geen plaats is, maar een klimaat waarin verschillende bevolkingsgroepen samen werken aan een gezamenlijke toekomst. Vanuit de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking geven we hier ook vorm aan, bijvoorbeeld door mensenrechteneducatie en Holocaust-bewustzijn te integreren in het curriculum van de VN-scholen die in Gaza het onderwijs verzorgen.
We zouden veel meer vanuit de gezamenlijkheid moeten redeneren en uitgaan van de waarden en grondrechten die we allemaal delen. Dat is mijn overtuiging, en voor zo’n samenleving wil ik me sterk maken. In Nederland, in Europa, in het Midden-Oosten. Ik streef naar een wereld waarin mensen samen leven op basis van gemeenschappelijke waarden die door iedereen worden gerespecteerd. Waar mensenrechten het bindmiddel vormen. Daar past geen racisme, antisemitisme of discriminatie bij! We moeten samen opbouwen, niet afbreken!
Dat geldt ook voor het vredesproces tussen Israël en de Palestijnen. Kritiek alleen brengt niemand terug aan de onderhandelingstafel, en dat is nu juist wat zo nodig is. Alle inspanningen zouden gericht moeten zijn op een hervatting van de besprekingen. Uiteindelijk is een alomvattend vredesakkoord de enige manier waarop de droom van Israël realiteit kan blijven. Zonder zo’n akkoord, dat voorziet in de oprichting van een Palestijnse staat naast de Joodse staat, zal het Joodse karakter van Israël onherroepelijk worden aangetast. Dan dreigt het Joodse volk de minderheid te worden in zijn land. Er is geen beter alternatief dan de tweestatenoplossing en die oplossing zou er dan ook zo snel mogelijk moeten komen, óók in Israëls belang. De hele internationale gemeenschap moet uitstralen dat ze als één man achter een vredesakkoord staat, en er ook alles aan zal doen om zo’n akkoord te laten welslagen. De Verenigde Staten, de Europese Unie, Rusland, China, de Arabische landen, iederéén. Dat is ook de boodschap waarmee ik volgende week naar Washington zal afreizen, als ik spreek voor de American Jewish Committee.
Dames en heren,
Ik draag Israël een warm toe. Ik ben er al vaak geweest en ik hoop er nog vaak te komen. In de afgelopen drie jaar heb ik zo goed als ik kon geprobeerd vorm te geven aan de actieve betrokkenheid van Nederland bij het Midden-Oosten vredesproces, om een blijvende en bevredigende oplossing dichterbij te brengen. Ik zal dat ook altijd blijven doen, daarvoor gaat het onderwerp me te zeer aan het hart.
Bij een verjaardag horen felicitaties. Die spreek ik van harte uit. Bij een verjaardag hoort ook taart. Die staat buiten op ons te wachten, heb ik begrepen, en ik heb ook gehoord dat het hele lekkere taart is, helemaal uit Brussel. Èn bij een verjaardag horen cadeaus. Ik weet dat de Stichting Collectieve Actie Israël die cadeaus graag in ontvangst neemt. Zodat zij met uw giften weer goede dingen kunnen doen in Israël, zoals u van ze gewend bent. Ik nodig u dan ook graag uit gul te geven vanavond. Zodat de jarige flink in het zonnetje wordt gezet.
Happy birthday en hartelijk dank. |
| | |  |
Purim Fun Day in Or Akiva | CIA was erbij!
Meer dan 500 jongeren uit het noorden van Israel hebben genoten van een geweldige Poeriem, dankzij een donatie van de CIA. Lees meer >>
Tijdens deze dag werden twee grote projecten geopend:
- Het grootste hydrotherapie centrum van Shaar Hanegev
- Een prachtig auditorium in Or Akiva
Klik hier voor het hele verslag met foto's
|
| |  |
Eerste Cruyff Court in Beloofde Land | Joodse en Arabische jeugd gaat samen sporten
De Collectieve Israël Actie overhandigde 10 december jl. in het Olympisch Stadion in Amsterdam een voetbal met een bedrag van meer dan €100.000 Lees meer >>
aan Carole Thate, directeur van de Johan Cruyff Foundation voor de aanleg van een Cruyff Court in Yafo, een wijk in Tel-Aviv met een gemengde Joods-Arabische populatie. Het is het eerste Cruyff Court in Israël.
Max de Jong en Philippe Vorst van de Collectieve Israël Actie spraken hun dankbaarheid uit naar alle begunstigers die vandaag bijeen waren in het Olympisch Stadion om te toosten op deze eerste mijlpaal: ‘Nu de financiering voor de aanleg rond is, hopen we dat in januari 2010 de eerste schop de grond in kan. Maar we blijven fondsen werven omdat ook een goede exploitatie natuurlijk nog financiële middelen behoeft. Het is ons doel dat er vanaf april volgend jaar actief gesport kan gaan worden.’ Het wordt een multifunctioneel speelveld, waar kinderen van zowel Joodse als Arabische afkomst samen kunnen sporten. Er is gekozen voor een verharde ondergrond zodat er diverse sporten kunnen worden beoefend.
Het Cruyff Court is een van de vele coëxistentie-projecten die door de Collectieve Israël Actie worden ondersteund. |
| | |  |
Tzahal in concert | Bekijk het filmpje!
De Tzahal concerten waren een groot succes! Lees meer >> Op 1, 3 en 4 februari vonden de Tzahal concerten plaats in Drachten, Amersfoort en Dordrecht, georganiseerd in samenwerking met Christenen voor Israel. Ook was er een optreden in Alphen aan de Rijn en in de aula van het Maimonides. De concerten waren een groot succes en trokken volle zalen. In totaal waren er zo'n 2.500 aanwezigen. Klik hier voor het filmpje! |
| |  |
Vrijwilligerswerk in Ben Yakir |
Voor Niel Loth, een Christen uit Nederland, is het vrijwilligerswerk in het Jeugddorp Ben Yakir puur plezier. Lees meer >>
“Ik heb het heerlijk hier in Ben Yakir”, zegt Niel Loth, 51, uit Delft, die in November naar het Keren Hayesod Jeugddorp Ben Yakir kwam om vrijwilligerswerk te doen. “De warmte en de liefde die ik hier ontvang is overweldigend en erg verrassend.”
Ben Yakir, gelegen vlakbij Hadera, is een religieus jeugddorp, waar 120 kansarme jongens van 12-18 jaar wonen, bijna allemaal uit Ethiopie. Het drie-jarige educatieve programma verstrekt de jongens basiskennis en leervaardigheden, terwijl iedere jongen wordt aangemoedigd zijn individuele talenten te ontplooien en het beste uit zichzelf te halen.
Niel leeft in Nederland van een werkeloosheidsuitkering vanwege zijn handicap, en hoeft niet te werken. “Maar werk,” zegt hij, “geeft een gevoel van trots, van nuttig zijn. En dat is wat ik mis.”
Hij begon te werken in de dierentuin, maar al snel kwam hij in de keuken, waar het werk hem beter lag. “Ik krijg meer dan ik vraag of kan geven, “zegt hij. “Binnen twee dagen voelde ik me al thuis, ze verzorgen mij erg goed en geven mij alles wat ik nodig heb, zoals een computer en een kumkum (fluitketel). Maar het is niet alleen Ben Yakir. Hoe beter ik Israel en de Israeliers leer kennen, de beter ik ze begrijp en van ze ga houden. “
Niel houdt van Israel en de Israeliers als sinds zijn eerste reis naar Israel in December 2003. “Het voelde als thuiskomen,” zegt hij. “Ik heb het gevoel dat Israeliers anders met elkaar omgaan. Het is een grote familie, al is men soms wel bot. Je moet eraan wennen, maar zodra je went is het heerlijk.“
Niel’s motivatie is zowel persoonlijk als religieus. Zo houdt hij van de dagelijkse structuur in Ben Yakir, maar zijn evangelische geloof is ook heel sterk. “Als Christen bidt ik elke dag voor Israel, G-d’s uitverkoren volk. Vooral op zondag, als er een kabinetsbijeenkomst is, dan bid ik dat G-d aanwezig zal zijn om tot de beste beslissingen te komen.”
|
| | |  |
Molen Montefiore | Help mee de molen weer te laten draaien!
De bijzondere windmolen in Jeruzalem, die is genoemd naar de Italiaans Joodse zakenman Moses Montefiore, moet terug naar zijn oorspronkelijke staat. Lees meer >>
De molen van Montefiore staat al 150 jaar in Jeruzalem. In het midden van de 19de eeuw doneerde Moses Montefiore de molen. Dit deed hij om armen zonder werk in Jeruzalem te helpen. Nu verkeert de molen in slechte staat. Het is een attractie voor toeristen en inwoners van Israel - een monument van nationaal belang.
De stichting Christenen voor Israel heeft - in samenwerking met de Jeruzalem Stichting (eigenaar van de windmolen) en de gemeente Jeruzalem - besloten om de windmolen te restaureren naar zijn oorspronkelijke staat. restauratie is belangijk zodat de molen opnieuw een symbool kan zijn voor hoop en broederschap. '
De restauratie is een kostbaar project, zowel in tijd als in geld. Nederland is een land van molens, en de molen is één van onze nationale symbolen. Er wordt al onderzoek gedaan op het gebied van de molen sinds een aantal maanden. In Engeland is er informatie gevonden, namelijk oude tekeningen en foto's. In Israel zijn er gesprekken gevoerd met de gemeentelijke autoriteiten en de Jerusalem Stichting.
Het restaureren van de molen heeft veel financiële steun nodig. Christenen voor Israel is op zoek naar sponsoren die geïnteresseerd zijn in de versterking van hun band met Israel, en bereid zijn om te investeren in het herstel van dit kleine stukje Nederland in Israel.
Sponsoren van dit project zullen niet onopgemerkt blijven. De namen van degenen die mee hebben geholpen de molen te financiëren, zullen voor de bezoekers te lezen zijn.
Als uw interesse is gewekt, kan de stichting Christenen voor Israel u met alle plezier een lijst van sponsor opties en een gedetailleerde begroting aanbieden. |
|
|
